Nuff Said

Persona




Hey Guys!

It's been a while since my  last update. Honestly, I really dont know what to do with this blog. I have so many things in mind, like what I really want to write about but everytime I hit the keyboard, everything just go away and ideas easily slipped. I have a lot of stories I wanted to write but suddenly got lost interest in finishing it. I have so many poems to share but felt that it doesnt even reflect me as a person. Like right now, my mind is uneasy. Unfocus. Undecided.

For the nth time, I'm planning to delete this blog because I don't see any reasons why should I keep one . It could give a lot of space in blogosphere for people who can really write. People who are more qualified to write and had the license to write.

Mine is just jibberish...

Before, I tend to write something that inspires people. I like writing stuff that will give them hope, encouragement and strength. But i realized, how can I write something that I myself can't do. I need to be a good example. I want to be that person that people look up to. I don't want to pretend or like put a mask and tell people that my life is always happy, and good and enjoying every bit of it. I also failed and I acknowledge it.

I remember in my Psychology class in college, we tend to discussed about how we present to the world. Psychologist Carl Jung called it Persona, which derived from a Latin word literally means "mask".  It is not a literal mask, however. The persona represents all of the different social masks that we wear among different groups and situations. It acts to shield the ego from negative images. (paki connect na lang... lol)

Well, I am wearing a mask every single day. And even in this blog I wear a mask. It's not the real me.

My point is, I want to write something that reflects who I am. Maybe finding my niche would help. I am a personal blogger as I am claiming it. But I wanted more. I want something else.

So where do I start? What do you think?

Jesus Take The Wheel



Habang nasa byahe ako kaninang umaga papuntang work, bahagyang uminit ang ulo ko dahil sa sobrang traffic ng kalsadang dinadaanan ko. Halos dalawang oras ang byahe ko papasok sa work na kung tutuusin ay nasa 30 minutes lang ang byahe. Pero kaninang umaga, kakaiba! Hindi ko alam kung anong meron pero sobrang traffic talaga.

Isang oras na ang nakalipas sa byahe eh medyo nagagalit na ang ibang pasahero na kasabayan ko. Pati ang driver mismo ng jeep ay galit na din. Pinipigilan kung magalit kasi kapag nagalit ako, alam ko na buong araw na akong galit. Kaya hanggat maari ay ayaw kung magalit. Sinuot ko ang earpiece at nagpatugtog na lang para kalmado pa rin ako.

Music play....

Akmang-akma ang musika na napakinggan ko... "Jesus Take the Wheel" ni Carrie Underwood.

Naisip ko na sana si Jesus na lang ang nasa manibela, Im sure mabilis ang byahe namin ng walang problema. Habang paulit ulit kung pinakikinggan ang musika ay mag dadalawang oras na ako sa byahe. Isipin niyo Makati papuntang The Fort, almost two hours na. Medyo hindi na kinaya at mainit na ulo ko. Naisip ko na sana bilisan ni Manong driver ang pagmaneho para umabot kami sa distinasyon namin.

After almost two hours, nakarating ako sa Guadalupe kung saan sasakay pa ako ng isang jeep papuntang The Fort/Market Market. Medyo naiinis na ako sa mga oras na to. Late na nga ako, mainit pa, madaming tao, at badtrip puno ang mga jeep.

Nang makasakay ako ng jeep pa Market2x ay nag wish ako na sana matulin ang pag maneho ng driver. Ngunit nabigo ako dahil mabagal pa sa pagong ang byahe namin. Inis na inis na ako. Nakikita ko ang ibang jeep na humaharorot na sa pagmamaneho, pero ang driver namin na medyo sumisingkit na sa mata dahil siguro malabo na ang paningin ay parang antok lang kung magmaneho.

Sa kaloob looban ko ay gustong gusto ko na mabilis ang pagbyahe namin para makarating agad sa trabaho. Peor bigo talaga.

Inis na ako. Nagmumura na ang kalooban ko nang bigla isang pagsabog ang aking narinig.

Boom!

Bumangga ang jeep na humaharorot sa isa pang jeep na kasalubong nito.

Natulala ako. Para akong yelo na natutunaw sa kinauupuan ko. Hindi ko alam ang gagawin. Kitang kita ko ang pagbangga ng dalawang jeep. Malakas ang impact. Nakakagimbal.

Habang patuloy kami sa byahe ay naisip ko ang music na pinapakinggan ko... "Jesus Take The Wheel".

Nanalangin ako at nagpasalamat dahil sa kahit na ginusto ko na mabilis ang takbo ng jeep na sinkayan ko ay hindi parin hinayaan ng Panginoon na mangyari sa amin ang banggaan. Nanalangin ako na sana walang masamang nangyari sa mga pasahero ng jeep na nabangga.

Prayer really covers us from harm, it keeps us away from any danger. All things work together for good to those who believe.

Thank God I'm safe.

Blog Anniv

Get your own free Blogoversary button!